Delft, je blijft me immer bekoren,
het zal zo ook vast wel horen.
Geboren en getogen als rasechte Delvenaar,
kan ik niet zonder onze stad vandaar.
Tweemaal eerder ben ik uit de stad verhuisd,
voelde toch een beetje als verguist.
Bezoek aan familie voelde wel echt als even thuiskomen,
stiekum miste ik de binnenstad met de grachten, gevels en oude bomen.
Ons stadsgezicht met de torens van de oude en nieuwe kerk,
herinneren me aan vervlogen tijden echt heel sterk.
Me favo plekje daar tegenover de Oostpoort,
het plekje onder die boom dat immer bekoord.
Met nieuwe kennissen en vrienden maakte ik vaak een rondvaart,
je ervaart de geschiedenis dan heel sterk en dat is heel wat waard.
De gevels, het uitzicht op onze monumentale panden,
alles is immers langs onze grachten de “oude” wegen voorhanden.
Als een “parel” in een oester tussen Den Haag en Rotterdam geklemd,
word Delft als een eigen identiteit herkend.
Rijk aan geschiedenis, een heel rijk verleden,
blijft Delft als een parel in het heden.
De enige overgebleven stadspoort:
" De Oostpoort "
Onderstaande foto is met behulp van een
fotosamenvoegprogramma samengesteld uit meerdere foto's gemaakt vanaf de
bovenste trans van de toren van de Oude Kerk.
Tekeningen van de stad:
Stadsgezicht van " Vermeer" hij schilderde niet de gebruikelijk ooskant
omdat deze door een ontploffing van " het Kruithuis " in puin lag.
" De Delftse Donderslag "
Deze zou volgens overlevering tot in Den Helder te horen zijn geweest.
Delft
